wtorek, 25 grudnia 2018

140 rocznica

140 lat temu Will oświadczył się Tessie. Dla mnie były to najpiękniejsze oświadczyny jakie czytałam, a sama scena była niezwykle romantyczna. Czy tylko ja płakałam wtedy ze wzruszenia? W okolicach świąt Will także wytatuował sobie walijskiego smoka. Czy mnie ciągle zastanawia czy jest to smok czerwony jak na fladze czy czarny?

piątek, 14 grudnia 2018

Książki Cassie, które będą miały premierę w 2019 roku

Red Scrolls of Magic - pierwszy tom trylogii "The Eldest Curses" - 9 kwiecień 2019

Książkowa edycja "Ghosts of the Shadow Market" - 4 czerwiec 2019

Chain of Gold - pierwsza część trylogii "The Last Hours" - 19 listopad 2019

No i oczywiście dziesięć opowiadań, które mają pojawiać się każdego miesiąca przed premierą Chain of Gold, by nas na nią przygotować.


Czuję, że to będzie rok Cassandry. Naprawdę. Pokaże co potrafi. I już się nie mogę doczekać!

czwartek, 13 grudnia 2018

Data premiery, opis i okładka Chain of Gold - THL#1

Dzisiejszej nocy wydarzyło się naprawdę wiele. Cassandra pokazała światu okładkę Chain of Gold, a także ogłosiła oficjalną datę premiery oraz opis.

"Witajcie w Londynie epoki edwardiańskiej, czasu wypełnionego elektrycznymi lampami i długimi cieniami, celebracją artystycznego piękna oraz dzikiej pogoni za przyjemnością, z demonami czekającymi w ciemności. Przez lata w świecie Nocnych  Łowców panował spokój. James i Lucie Herondale, dzieci sławnych Willa i Tessy, wychowali się w idylli razem z ich ukochanymi przyjaciółmi i rodziną, słuchając opowieści o dobru zwyciężającym zło oraz miłości pokonującej wszystko. Ale wszystko się zmienia, gdy rodziny Blackthorn i Carstairs przyjeżdżają do Londynu.... a razem z nimi bezlitosna i nieunikniona plaga.

James Herondale pragnie wielkiej miłości i myśli, że znalazł ją w pięknej i tajemniczej Grace Blackthorn. Cordelia Carstairs desperacko pragnie być bohaterką, która uratuje swoją rodzinę przed ruiną oraz utrzymać swoją miłość do Jamesa w sekrecie. Kiedy tragedia uderza w Nocnych Łowców, James, Cordelia i ich przyjaciele zostają zanurzeni w dzikiej przygodzie, która ujawni mroczne i niezwykłe moce oraz prawdziwą, okrutną cenę bycia bohaterem... oraz zakochania się."

A wszystko to poznamy już 19 listopada 2019 roku!




Wg mnie jest to najpiękniejsza okładka książek Cassandry. Na okładce oczywiście jest Cordelia, trzymająca w ręce Cortanę. Stoi przed bramą do Kensington Palace. Najbardziej chyba zachwycają mnie te piękne włosy z wplecionymi w nie jesiennymi liśćmi. Jeżeli ktoś zastanawia się dlaczego Cordelia nie ma run, to jest to "wina" autora okładki. 
To takie... z jednej strony proste, ale z drugiej artystyczne i tak bardzo wpasowuje się w mój gust. Może i miałam nadzieje, że zobaczymy Jamesa, ale... mimo wszystko nie jestem rozczarowana, a raczej zachwycona, ponieważ nie spodziewałam się czegoś aż tak pięknego.

Czuje się jakby to był sen. Pamiętam jak te cztery lata temu pisałam, że Cassandra zaczęła planować TLH, że premiera ma odbyć się w 2017 roku... Teraz w końcu te wszystkie marzenia zaczynają być rzeczywistością, a ja nie mogę w to uwierzyć. Chyba na żadną serię nie czekałam jak na tą. Jeżeli to sen, to nie budźcie mnie, bo jest piękny. 

No i co to za plaga??? Kto się w kim zakocha??? I czy tylko mnie ścisnęło się serce, czytając o sławnym Willu? 

wtorek, 4 grudnia 2018

Premiera Queen of Air and Darkness

"Shade spojrzał na nich.
- Spałem. Jest trzecią nad ranem.
   Śpiąca torba się poruszyła. Moment później Church wyszedł z niej. Wyciągnął się na torbie, mrugając swoimi wielkimi żółtymi oczami.
- To nie jest bardzo lojalne - powiedział Ty, patrząc na Churcha. 
   Shade ziewnął.
- Znamy się już długo, ten kot i ja. Mieliśmy parę spraw do nadrobienia. "

Macie już książki w swoich rękach? Ja dopiero będę mieć własny egzemplarz w okolicach lutego, ale za to zaspoilerowałam już sobie zakończenie i... jakoś nie jestem zła z tego powodu.

niedziela, 2 grudnia 2018

Cytaty z QoAaD #21 - Emma i Zara

"Emma uniosła swój miecz.
- Więc pokonaj mnie teraz.
   Zara cofnęła się. 
- Powiedziałam, że masz dwadzieścia cztery godziny.
Wściekłość przeskoczyła po nerwach Emmy. 
- A ja powiedziałam pokonaj mnie teraz - machnęła mieczem w stronę Zary; otarł się o płaszcz Zary i przeciął go. - Przyszłaś tutaj. Wyzwałaś mnie na pojedynek. Więc walcz ze mną!"

sobota, 1 grudnia 2018

Cytat z QoAaD #20 - Jemma

"- Emma - wyszeptał Julian. - Twoje Znaki...
    Pokręciła głową, łzy paliły jej gardło. Stało się. "

Cytat z QoAaD #19 - Zara i Manuel

"- Blackthornowie i ta Emma i tak nie śmieliby powiedzieć czegokolwiek przeciwko nam - powiedziała Zara. - Ciągle trzymamy ich sekret w naszych dłoniach. - Dotknęła rękojeści Cortany. - A poza tym, nic co jest ich, nie pozostanie ich na długo, nawet Instytut.
   Zara także była prawdziwym wyznawcą, pomyślał Manuel z pewną odrazą. Była nudziarą i nigdy nie mógł uwierzyć, że Diego Rocio Rosales naprawdę cokolwiek w niej dostrzegł; w sumie wydawało się, że miał rację. Podejrzewał, że Diego był tak samo mocno ukarany za odrzucenie Zary jak za pomoc jakiemuś idiotycznemu faerie."

czwartek, 29 listopada 2018

Cytat z QoAaD #18 - Cristina i Adaon

"Adaon położył swoje duże dłonie na krześle.
- Dlaczego tutaj przyszłaś? - zapytał. - Dlaczego przyniosłaś mi te wieści? - Pokręcił głową. - Prawdopodobnie mój tata go oszczędzi. Jest bardzo lubiany przez ludzi.
- Wiesz, że twój tata zabije go z tylko tego powodu - powiedziała Cristina. Jej głos zadrżał. - Przed Polowaniem nikt w życiu Kierana nie kochał lub troszczył się o niego, za wyjątkiem ciebie. Naprawdę zamierzasz go teraz opuścić?"

środa, 28 listopada 2018

Cytat z QoAaD #17 - Diana

"Diana usiadła z powrotem w fotelu. Cokolwiek się wydarzyło, wiedziała, że nie była to wina Kierana oraz innych, ale czuła nastrój tłumu: całkowite przerażenie. Nikt nie chciałby słuchać teraz ich obrony.
- Mój Boże, co on zamierza zrobić? - wyszeptała na wpół do samej siebie. - Co Horace zamierza zrobić Diego i reszcie?"





Cytat z QoAaD #16 - Dru i Kit

Przepraszam, że już drugi raz nie wstawiłam cytatów codziennie tylko później nadrabiam, ale część przedmiotów już mi się na studiach skończyła i zaczęłam mieć egzaminy, także siedzę nad książkami, notatkami, etc. i się uczę. Na szczęście na ten tydzień egzaminy końcowe się skończyły, więc takie coś już się nie powinno zdarzyć.


"Dru zmarszczyła nos.
- Muszę być tym złym?
- No dawaj - powiedział Kit. - Będziesz mogła nami rządzić. Nie mów mi, że nawet odrobinę, by ci się to nie spodobało.
Uśmiechnęła się.
- Tak, prawdopodobnie. Dobra, zgoda. Do zobaczenia na miejscu.
   Kit obrócił się, by otworzyć drzwi i wyjść. Następnie się zatrzymał. Bez patrzenia na Dru powiedział:
- Spędziłem całe swoje życie, na kłamstwie i oszukiwaniu innych ludzi, Więc dlaczego jest mi tak ciężko okłamać tę jedną osobę? Ty'a?"

poniedziałek, 26 listopada 2018

Cytat z QoAaD #15 - Emma walcząca z cierniami

Dzisiaj cytatem jest rysunek Alice Duke, której ilustracje znajdują się w pierwszych edycjach "Queen of Air and Darkness" - Emma walcząca z cierniami.


Cytat z QoAaD #14 - Julian i Annabel

"Julian wziął łyk z butelki.
- Czułem się jakbym był rozrywany od środka  - powiedział. - Stać tam i mówić te rzeczy o Livvy... nazywać tego drania "pan"... starać się nie wyrwać po kolei kończyn Annabel...
- Zrób to więc teraz - powiedział głos pośród cieni. - Postrzęp mnie na kawałki, jeżeli potrafisz. "

sobota, 24 listopada 2018

Cytat z QoAaD #13 - Królowa, Julian i Emma

" - Och, dobrze więc - powiedziała Królowa, a w jej oczach Emma dostrzegła dziwą skwapliwość. Może była w większej desperacji, by dostać książkę, niż Emma sądziła? - Jako znak mojej dobrej woli, dam wam część tego, co obiecałam. Powiem tobie, Julianie, jak konkretne więzy mogą być zerwane. Ale nie powiem jej. - Wskazała na Emmę. - To nie była część umowy. "

Cytat z QoAaD #12 - Król, Annabel i Ash

-"Annabel - powiedział Król. - Ash. Otrzymałem dzisiaj interesujące wiadomości."

czwartek, 22 listopada 2018

Cytat z QoAaD #11 - Kierark

"- Kier - powiedział Mark i zobaczył jak Kieran drży na dźwięk starego przezwiska. - Dzisiaj wstałeś i zaoferowałeś wszystkie swoje moce księcia i faerie, by ocalić moją rodzinę. Jak możesz nie wiedzieć, co czuję?
   Kieran wpatrywał się w swoją własną dłoń, która trzymała kołnierz koszuli Marka... Ramiona Marka owinęły się wokół szyi Kierana, przyciągając go do pocałunku."

wtorek, 20 listopada 2018

Cytat z QoAaD - #9 - Marktina (uwiebiam)

"- A ja chcę z tobą - powiedział Mark, a jego spojrzenie złagodniało. - Ale czy masz runę?
Runę. 
    Runę kontroli płodności. Cristina nigdy jej nie nałożyła; nigdy nie sądziła, że jest tak blisko potrzebowania jej.
- Och, nie - powiedziała. - Moja stela jest w głębi Instytutu.
- Moja także - powiedział. Cristina niemal zachichotała, widząc jak bardzo rozczarowany jest. - Jednak - powiedział, weselejąc. - Jest wiele rzeczy, które mogę zrobić, by sprawić ci przyjemność. Pozwolisz mi? "


Co tutaj się szykuje? Cassandra potwierdziła, że Kieran im nie "przeszkodzi", a także, że to byłby pierwszy raz Cristiny.







poniedziałek, 19 listopada 2018

Cytat z QoAaD - #8 - Ash i Dru

"To była ona, dziwna dziewczyna, którą kiedyś spotkał w zbrojowni Ciemnego Dworu. Ciemne włosy, oczy koloru nieba. Wiele kruków krążyło nad jej głową. To nie była fotografia, a rysunek wykonany tęskną ręką, ze strony emanowało poczucie miłości i tęsknoty. W rogu był naskrobany podpis: Drusilla Blackthorn. "

niedziela, 18 listopada 2018

Cytat z QoAaD - #7 - Jaime i Diego

"Jaime oddychał przy nim, brał niskie, nieregularne wdechy; jego oczy były zamknięte. Jednymi z najwcześniejszych wspomnień Diego dotyczyły trzymania swojego brata. Kiedy miał sześć lat, a Jaime trzy nosił go wszędzie. Bał się, że w innym przypadku Jaime, drepcząc swoimi krótkimi, małymi nóżkami przeoczy wszystkie rzeczy na świecie, które Diego chciał, żeby zobaczył."



Cytat z QoAaD - #6 - Kierarktina

"- Mark - powiedział znów Kieran,  i tym razem haczyk w jego głosie był alarmujący. Pobiegł w stronę Marka, ciągnąc Cristinę za sobą, trzymając swoją dłoń w jej. Weszli na polankę, gdy wbiegła na nią grupa strażników faerie , a ich pochodnie płonęły jak sztandary w nocy.
Wśród nich był Manuel Villalobos."

sobota, 17 listopada 2018

Cytat z QoAaD - #5 - Kitty

"- Ale nie możemy jej powiedzieć o Shadzie. - Ty był blady jak księżyc. - Albo o Czarnym Woluminie.
Kit usiadł prosto.
- Nie... nie, zdecydowanie nie. Niebezpiecznym dla Dru byłaby wiedza o... każdym z nich. Jedynym, co możemy jej powiedzieć jest to, że próbujemy poprawić nasze stosunki z Mrocznym Targiem.
    Ty opuścił wzrok.
- Naprawdę lubisz Drussilę.
- Sądzę, że czuje się bardzo samotna - powiedział Kit. - Rozumiem to.
- Nie chcę, żeby była w niebezpieczeństwie - powiedział Ty. - Nie może być w żadnym niebezpieczeństwie."

piątek, 16 listopada 2018

Nazwy rozdziałów QoAaD

Wszystkie tytuły pochodzą z wiersza Edgara Allana Poe: The City in the Sea

Część 1: Feel No Sorrow

1. Death Looks Down
2. Melancholy Waters
3. Eternal Rest
4. Nothing that is ours
5. Wilderness of Glass
6. From a Proud Tower
7. Stone Flowers
8. Long - Forgotten Bowers
9. Up Kingly Halls
10. Many a Marvelous Shrine
11. Some Far Off Happier Sea
12. Beneath the Sky
13.Babylon
14. The Viol, The Violet and The Vine
15. Turrets and Shadows
16. A Thousand Thrones


Część 2: Thule

17. In A Strange City
18. Hell Rising
19. The Jewelled Dead
20. The Hours Are Breathing
21. No Rays from Heaven
22. The Worst and The Best
23. That Winds May Be
24. The Long Night Time
25. By Lifting Winds
26. A Stir In The Air
27. Far and Free


Część 3:
28. And Shadows There
29. Tempt The Waters
30. The Riches That There Lie
31. A Redder Glow
32. Heaven Come Down
33. Reverence
34. The City in the Sea
35. Epilog

Epilog jest napisany z perspektywy Królowej Jasnego Dworu.

czwartek, 15 listopada 2018

Cytat z QoAaD - #4 - Jemma

"Pierwszym, co dostrzegła Emma był brak gobelinu przedstawiającego Bitwę w Burren. Paliło się teraz w kominku, a nad nim zdjęcie przedstawiające Aleca zostało zamienione na Zarę Dearborn. Był to portret, przedstawiający ją w stroju bojowym, jej jasnobrązowe włosy opadały do talii w dwóch warkoczach jak u Wikingów. Złota plakietka na ramce głosiła: ZARA DEARBORN, BOHATERKA CLAVE.
- Subtelne - wyszeptał Julian. "

środa, 14 listopada 2018

Cytat z QoAaD - #3 - Julian i Cristina

"Julian zerknął na schody jakby nie umiał wyobrazić sobie wysiłku jaki trzeba było włożyć w wejście po nich.
- Robert miał nam pomóc - powiedział. - Mnie i Emmie. Wiesz o nasz, wiem, że tak, że wiesz jak się czujemy.
Cristina zawahała się, zdziwiona. Nigdy nie sądziła, że Julian mółby wspomniec o tym przy niej
- Może nowy Inkwizytor...
- Przeszedłem koło Gard, podczas drogi powrotnej - powiedział Julian. - Już mają spotkanie. Większość Kohorty i połowa Clave. Rozmawiają, kto ma zostać następnym Inkwizytorem. Wątpię, że będzie to ktoś, kto nam pomoże. Nie po tym, co wydarzyło się dzisiaj. Powinienem się tym przejmować - powiedział. - Ale teraz już nie."

poniedziałek, 12 listopada 2018

Cytat z QoAaD - #2 - Shade i Kit

"- Co robisz na zewnątrz bez swojego cienia?
- Ty nie jest moim cieniem - odpowiedział Kit ze złością.
- Proszę o wybaczenie. Podejrzewam, że to ty jesteś jego - Oczy Shade'a były poważne. - Przyszedłeś, żeby mi powiedzieć o postępach jakie zrobiliście w związku z waszym głupim planem wskrzeszenia jego siostry?"

niedziela, 11 listopada 2018

“Ziemię twardą ci przemienię w mleczów miękkich płynny lot” - opowiadanie z okazji 100 - lecia odzyskania niepodległości


“Ziemię twardą ci przemienię w mleczów miękkich płynny lot”* 


11 listopad 1918 


     W poniedziałkowy listopadowy poranek słońce zaczęło pojawiać się na niebie dopiero po siódmej rano. Każdy dzień prowadz do nieuchronnie zbliżającej się zimy i najkrótszego dnia w roku, a życiodajna gwiazda coraz później dawała o sobie znać i coraz wcześniej znikała, jakby była już zmęczona widokiem świata i chciała jak najdłużej się przed nim chować. Tego dnia może jednak powinna była zostać na dłużej, ponieważ dzień ten, a nawet kilka następnych miało przejść do historii. 


*** 

     Zofia Kalińska obudziła się, ale nie otworzyła od razu oczu, chcąc nacieszyć się chwilą błogiej nieświadomości. Oddychała powoli, czując, że wydarzy się tego dnia coś wyjątkowego. Nie wiedziała skąd o tym wie, ale czuła, że to nie jest tylko jej wymysł, mocne pragnienie, ale pewność, przeświadczenie o swojej racji. 
     W końcu wstała z łóżka, ubrała się powoli, a następnie poszła do jadalni, by zjeść śniadanie. Przy stole siedzieli jej rodzice i brat – Julian. Zosia sięgnęła po bułeczkę i zaczęła starannie smarować ją masłem. Jej brat robił dokładnie to samo.
- Antoni... Coś się stało? - Zosia spojrzała na swoich rodziców. Mama wpatrywała się w tatę, dotykając lekko jego ramienia. A tata patrzył szeroko otwartymi oczami na słowa artykułu, który właśnie czytał w gazecie.
 Józef Piłsudski... Józef Piłsudski przyjechał wczoraj do Warszawy po tym jak wypuszczono go z więzienia - powiedział przejętym głosem, ciągle nie podnoszą wzroku znad dziennika. 
Tato, powiedz co jeszcze napisali - poprosił Julian, odkładając bułkę, wpatrując się w rodziciela z przejęciem. 
Spotkał się z niemiecką Centralną Radą Żołnierską. W wyniku zawartych porozumień rozbrojono niemiecki garnizon, stacjonujący w Warszawie. 
Tak! - wykrzyknął chłopak i wniósł rękę do góry w zachwycie. 
Czy to oznacza... że jesteśmy wolni? W Cieszynie i Krakowie przejęto władzę już kilkanaście dni temu. Czy my też to zrobiliśmy? - zapytała. 
Sądzę, że tak - odpowiedział i uśmiechnął się do córki. 
Kazi skakałby ze szczęścia - powiedziała mama.
      Zosia wstrzymała oddech. Ostatnimi czasy rozmowy o Kazimierzu były trudne dla wszystkich. Kazimierz Kaliński. Jej starszy brat. Najstarszy z rodzeństwa. Duma rodu. Przed wojną był członkiem Związku Strzeleckiego, a później  Legionów Polskich. Zginął dwa lata temuwalcząc pod Kościuchnówką, mając zaledwie dwadzieścia lat. Dostali tylko wiadomość o jego śmierci. Nic więcej. Nawet ciała. Nie mieli jak go pochować. Mogli tylko opłakiwać to, co po nim zostało, zastanawiając się, gdzie leżą jego zwłoki. Gdy nadeszła zima, Zosia nie mogła pozbyć się z głowy obrazu przedstawiającego ciało jej brata, przykrywane warstwami białego śniegu, zabierając go, ukrywając przed światem, okrywając go lodowatym mrozem.
       Rozmowy o Kazim były trudne. Na początku wręcz niemożliwe. Wszystkimi targał smutek, żal, złość. Dopiero, gdy z frontu zaczęły przychodzić dobre wieści, gdy pojawiły się szepty, a szepty przerodziły się w dyskusje na temat końca wojny.... Zakończenia korzystnego dla Polaków... Rodzina zaczęła znowu otwierać się na siebie nawzajem, próbować rozmawiać o tematach trudnych... o zmarłym członku rodziny. Nie wpatrywano się już w puste krzesło, a raczej zerkano co jakiś czas, czasami z nawet lekkim uśmiechem, przypominając sobie sytuacje z czasów, gdy wszyscy byli w komplecie. 
Masz rację, kochana - powiedział tata. - Kazi byłby bardzo szczęśliwy - uśmiechnął się lekko, ale z nieobecnym spojrzeniem jakby patrzył na swojego syna. - I my też powinniśmy się cieszyć. Wyjść na ulicę, świętować. W końcu wszystko zaczyna nabierać kolorów. - I z tymi słowy, wrócił do czytania gazety. Reszta zajęła się spożywaniem śniadania, chociaż teraz ich ruchy były bardziej sprężyste, a spojrzenia posyłane sobie nawzajem pełne blasku. Świat naprawdę zmierzał ku dobremu. A przynajmniej ich mały świat. 


***

      Kilka godzin później, Zosia siedziała w salonie i czytała “Kordiana.” Nie mogła jednak skupić się na dramacie, ponieważ co chwilę wyglądała przez okno, a jej oddech stawał się urywany. Wciąż nie mogła uwierzyć, że to wszystko naprawdę się działo. Że Polska w końcu zaczynała istnieć
Widzę, że przepełniają cię patriotyczne emocje - powiedział jej tata, wchodząc do pokoju. 
To prawda. Jestem taka szczęśliwa. To jak sen, z którego nie chcę się obudzić. Jesteśmy wolni. 
Nie tak do końca, Zosiu. Z jednej strony jesteśmy wolni, ale co to znaczy my? Jakie tereny są wolne? Jakie tereny będą sobie musiały tę wolność jeszcze wywalczyć? Będziemy mieć własne, niepodległe państwo, to prawda. Ale jak będą przebiegać granice? Kto będzie mieszkać na tych terenach? Jest jeszcze tyle niewiadomych. Sądzę, że minie jeszcze kilka ładnych parę lat zanim będziemy mogli mówić o prawdziwie wolnej Polsce. 
      Dziewczyna zbladła. Była tak szczęśliwa, tak przepełniona radością, że nie pomyślała jak trudnym, długotrwałym zadaniem będzie odzyskiwanie niepodległości. Ustalanie zasad. 
Masz rację tato. Przez ponad sto lat byliśmy trzema państwami, teraz musimy się zjednoczyć, stworzyć wszystko od podstaw. Prawo, połączyć drogi, zmienić administrację, szkolnictwo... Ile pracy. Ale... będziemy wolni. 
Tak. Chyba trochę wysiłku nie zaszkodzi, nie sądzisz? - zapytał i pocałował ją w głowę. 
Antoni! - Głos mamy rozbrzmiał w domu, przywołując męża. 
-Już idę! - odkrzyknął, uśmiechnął się jeszcze raz do córki i wyszedł z pokoju. 
     Zofia odłożyła książkę i poszła się przebrać. Po kilkunastu minutach była gotowa, musiała tylko zapiąć płaszcz i założyć kapelusz oraz rękawiczki. 
- Zosia! - Dziewczyna odwróciła się na dźwięk swojego imienia. W drzwiach do salonu stał wysoki, szczupły, czarnowłosy chłopak o iskrzących się ciemnych oczach. Jego twarz zdobił szeroki uśmiech. 
- Władysław Ochocki- powiedziała i mrugnęła do niego. 
- Tylko tyle? To tak teraz witasz swojego zalotnika? - zapytał, łapiąc się za serce. 
- Witaj najdroższy - powiedziała i przytuliła go. - Teraz lepiej? 
- O wiele. - Zaśmiała się. - Nie uwierzysz, co się teraz dzieje - powiedział z podekscytowaniem w głosie. - Niemieccy żołnierze są stąd ewakuowani
- Błagam, żeby to nie był sen - wyszeptała. Chłopak przytulił ją mocniej do siebie. 
- Zosia, lepiej, żeby cię rodzicie nie zobaczyli - powiedział Julian z uśmiechem, wchodząc do pokoju. 
- Zawsze możemy powiedzieć, że to wybuch entuzjazmu. 
- Dobry pomysł - powiedział Julek, takim tonem jakby myślami był już daleko stąd. 
- Co ci chodzi po głowie? - zapytała. 
- Zastanawiam się jak to jest walczyć za ojczyznę. - odpowiedział. Spojrzała na niego. 
- Mam nadzieję, że nigdy się nie dowiesz - powiedziała.
        Julian wymamrotał coś w odpowiedzi i wyszedł. Zosia patrzyła za nim z szeroko otwartymi oczami. W swojej wyobraźni widziała już swojego trzynastoletniego brata, leżącego na zimnej ziemi z wielką czerwoną raną na piersi, patrzącego niewidocznym wzrokiem na niebo. Nie zniosłaby gdyby i on zginął na froncie. 
- Nie martw się - powiedział Władysław. - Z nim nie będzie tak, jak z Kazimierzem. Teraz naprawdę powinniśmy świętować. Może pójdziemy na spacer, skoro nawet już masz na sobie płaszcz? 


*** 

    Zosia nie mogła uwierzyć w to, co widziała. Większość ludzi pozdrawiało się wzajemnie, uśmiechało. I to nie zdawkowymi uśmiechami. Nie, szerokimi, pełnymi radości. Szczerymi. Ona sama czuła się szczęśliwa. Jej ukochany trzymał ją pod ramię i co chwilę przytulał, a mieszkańcy przechodzili koło nich tacy weseli. Świat nabrał tak wielu barw, mimo że słońce chowało się za chmurami. Wszystko, co działo się dookoła było tak niesamowite.
      Nagle Władysław przytulił ją mocno i uniósł w ramionach. 
- Co robisz? - zapytała, śmiejąc się. 
- Ach, Zosiu - powiedział, patrząc jej w oczy. - Możemy robić, co tylko chcemy. Możemy być kim tylko chcemy. Przyszłość jest nasza, rozumiesz? Nie musimy się przejmować tylko robić to, co chcemy. Być wolni i czerpać radość z młodości i miłości! 
- Ale ci się nastrój udzielił - uśmiechnęła się do niego, patrząc w te piękne niemal czarne oczy, tak ciepłe i pełne uczucia. 
- Nie mówi, że tobie nie. 
- Nie zamierzam - odpowiedziała i przytuleni ruszyli dalej. Tego dnia nikt nie patrzył krzywo na ich oddanie, na publiczne okazywanie uczuć. Nie, każdy wręcz cieszył się widząc młodą, rozkwitającą miłość. 
- Stało się! To koniec! - wykrzyknął młody mężczyzna, biegnąc chodnikiem. 
- O czym pan mówi? - zapytała starsza kobieta. 
- Niemcy podpisały rozejm! Koniec wojny! 
      Ludzie zebrani na ulicy zaczęli krzyczeć, przytulać się, całować. Jeżeli wcześniej ludzie byli weseli to teraz po prostu pławili się w szczęściu. To było jak nagły blask słońca spomiędzy chmur. Władysław okręcił Zosię i przytulił mocno do siebie. Dziewczyna wtuliła się w niego, czując łzy zbierające się w oczach, równocześnie marząc, by chwila ta trwała wiecznie.
       Nagle poczuła jak dość zimny wiatr wwiewa się pod kołnierz jej płaszcza. Jednak nawet to nie mogło zmniejszyć ciepła jakie rozlewało się po jej ciele. Nic nie mogło teraz zakończyć jej radości. Wiedziała, że ich wszystkich czeka dużo pracy, że tworzenie państwa będzie długotrwałe i męczące, ale warto było. Tyle pokoleń czekało na tę chwilę, tyle osób się tego nie doczekało. Postanowiła, że zrobi wszystko co w jej mocy, by jej przodkowie byli z niej dumni. Nie będzie stać z boku i przyglądać się innym. Trzeba zawalczyć czynnie o to, czego się pragnie. A ona pragnęła pokoju, miłości, tolerancji i akceptacji. Spokoju. Oddechu po latach prześladowań i wojen. Rozwoju. 
- Pokój nie będzie trwał długo - odezwał się starszy pan, stojący niedaleko nich. - Oni tego nie darują. Będzie jeszcze gorzej.
      Zosia nie zwróciła na niego uwagi. Była za bardzo przejęta swoimi myślami, ogólnym szczęściem. Wewnętrznym spełnieniem. Dlaczego miała przejmować się takimi słowami w taki dzień? Jak dowiedziała się dwadzieścia lat później, może jednak powinna była... 


*** 


11 listopad 2018 


      Amelia Ochocka wysiadła z tramwaju. Otuliła się mocniej płaszczem i spojrzała na ękitne niebo okryte kilkoma jasnymi chmurami. Właśnie spędziła dwie godziny jadąc tramwajem, nazwanym Gustaw, ach te nawiązania do “Dziadów” Adama Mickiewicza, słuchając i śpiewając pieśni. Naprawdę miło było śpiewać z innymi, jadąc po mieście. Było to bardzo wesołe przeżycie. 
       Skierowała się do mieszkania, nucąc “Rozkwitały pąki białych róż...”. Wręcz uwielbiała tę pieśń. Miała w sobie coś, co porywało jej duszę.
       Najchętniej przeszłaby się jeszcze trochę, ale chciała uniknąć marszu. Dlaczego w innych krajach potrafiono świętować dni niepodległości, a tutaj nie? Nawet stulecie odzyskania niepodległości przez Polskę było lepiej świętowane za granicą niż tutaj. Jedynym co potrafiono zorganizować był marsz narodowców, do którego wolała się nawet nie zbliżać.  To powinien być taki wesoły dzień, przepełniony muzyką, radością, miłością. To był dzień, który powinno się obchodzić z uśmiechem na ustach. Z melodią w uszach. A nie z ksenofobicznym podejściem do życia i rasistowskimi komentarzami. W chwilach, w których Polacy powinni się jednoczyć, organizowano coś, co tak bardzo ich dzieliło.
        Ten dzień do była jakaś porażka. Piramidy w Gizie podświetlone na biało - czerwono, a tutaj...  Niestety nic nie mogła na to poradzić. Tak się stało i tyle w temacie. Mogła za to wrócić do mieszkania, przeczytać książkę, może coś sama napisać? Idealne świętowanie. Wieczorem chciała się wybrać do kina, obejrzeć jakiś polski film. Może kupi powieści na wyprzedaży?
       Pragnęła zatańczyć poloneza na rynku. Przejść w rytm narodowego tańca. Poczuć to uniesienie, ale równocześnie radość. Niestety organizatorzy nie wpadli na taki pomysł.
        “Nie, nie będę taka. Nie będę zachowywać się jakby ten dzień był zwyczajny, bo nie jest. Nie pozwolę na to.” - postanowiła. Zaczęła myśleć o tym, co musieli czuć ci wszyscy ludzie sto lat wcześniej. Wyobraziła sobie ich radość, plany na przyszłość. To szczęście i poczucie wolności. Odgarnęła ciemne włosy, spojrzała na niebo i pozwoliła słońcu oświetlić jej twarz. Poczuła jego życiodajne ciepło i uśmiechnęła się. Jednak nie poszła do mieszkania. Skierowała się do parku. Zawsze czuła się dobrze wśród roślinności i starych budynków. Niosły za sobą historię, którą tak kochała i której tak była ciekawa.
       Szła wąską ścieżką, niemal podskakując. Czuła się wolna, niezależna, jakby mogła zrobić wszystko. Nikt jej nie przeszkadzał, wszyscy byli jej przychylni. Uśmiechała się do obcych osób, a ci w odpowiedzi także się uśmiechali. Taki dzień powinien być piękny.
       Usiadła na ławce. Po prostu usiadła. Nic więcej nie robiła. Rozglądała się i wdychała powietrze. Patrzyła uważnym wzrokiem na to, co widzi, starając się zapamiętać szczegóły, jakby to już nigdy miało się nie powtórzyć. Jakby taka radość nie miała się pojawić przez długi czas.
        Zobaczyła, że ktoś się do niej dosiada. Był to starszy pan, trzymający w ręku laskę. Uśmiechnęła się do niego, tak jak do innych. W odpowiedzi także się uśmiechnął, ale nie był to czysto radosny uśmiech. Był zabarwiony jakimś głębokim smutkiem, którego Amelia nie rozumiała. żczyzna spojrzał na nią i powiedział głębokim głosem: 
- To trwa za długo. Pokój. Prędzej czy później zakończy się czymś dramatycznym. Nie jestem tylko pewien czy ktokolwiek jest na to gotowy. 
       Amelia odwzajemniła spojrzenie. Po jej kręgosłupie przeszedł dreszcz. W spojrzeniu tego mężczyzny było coś takiego... I sposób w jaki wypowiedział te słowa. Jednak teraz nie był czas na katastroficzne myślenie. Dzisiaj był czas na radość, świętowanie. A może była powinna chociaż przez chwilę rozważyć jego słowa? Przyszłość pokaże...

* Tytuł opowiadania pochodzi z wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego pt. "Niebo złote ci otworzę..."


Wiem, że niektóre fragmenty są dość kontrowersyjne, ale... powiedzmy, że tak miało być. 

     Chciałam jakoś uczcić tak ważny dla nas, Polaków dzień. I proszę, dbajmy o tę naszą Polskę. Różnimy się, każdy z nas jest inny, ale mamy ten piękny kraj, który już tyle razy nam zabierano, ponieważ nie byliśmy wystarczająco zgrani, a pokłóceni. Jednak nie skupiajmy się tylko na naszym kraju. Tak, cierpieliśmy dużo, tak, nasza historia jest piękna, ale nie jesteśmy tutaj najważniejsi. Nikt nie jest. Jesteśmy jednym spośród wielu krajów w Europie i na świecie. Nie zamykajmy się na innych, skupiając się na samych sobie. Bądźmy otwarci na innych, którzy mogą także wnieść dużo dobrego. Poznawajmy nowe rzeczy, uczmy się, podróżujmy. Reprezentujmy nasz kraj od dobrej strony. 
     Nasz kraj przechodzi wzloty i upadki, jak każdy kraj, polityka jest raz lepsza, raz gorsza, zależy od punktu siedzenia i poglądów. ale jesteśmy jednym narodem, który powinien patrzeć na innych i uczyć się, a może coś ulepszać. Nie siać zamętu, a spokój. 
      Pamiętajmy o ludziach, którzy za naszą wolność oddali życie. Starajmy się sprawić, by Polska była państwem, za który oni przelewali swoją krew. Sprawiajmy, żeby Polska była krajem, w którym chcielibyśmy żyć. 
Dziękuję